تامس هاردی (۱۸۴۰–۱۹۲۸) در روستای هایر باکهامپتون در دورست، در خانوادهای روستایی و اهل فرهنگ به دنیا آمد. پدرش بنّا و موسیقیدان محلی و مادرش زنی کتابخوان بود که عشق به ادبیات و قصههای فولکلور را در او پرورش داد. تجربۀ زندگی در دل طبیعت و میان مردم روستا، بعدها در قالب سرزمین خیالی «وسکس» در رمانهایش بازتاب یافت؛ جایی که کشمکش میان سنت، طبیعت و ساختارهای اجتماعی با تلخی و شگفتی به تصویر کشیده میشود. هاردی ابتدا مسیر معماری را در پیش گرفت، در شانزدهسالگی شاگرد معمار شد و سپس در لندن در یک دفتر معماری بزرگ کار کرد؛ اما در کنار آن، با جدیت به خودآموزی، مطالعه و نوشتن شعر و داستان پرداخت و کمکم دریافت که دنیای درونگرای او با شلوغی لندن سازگار نیست. بازگشتش به دورست در سال ۱۸۶۷ آغاز تمرکز جدی بر نویسندگی بود؛ هرچند رمان نخستش منتشر نشد، اما با پشتکار، نوشتن را ادامه داد و از معماری فاصله گرفت.
شهرت هاردی با رمان «به دور از مردم شوریده» در سال ۱۸۷۴ تثبیت شد؛ اثری که با خلق شخصیت زنی مستقل مانند بثشیبا اوردن، نگاه تازهای به فردیت و نقش زن در جامعه ارائه داد و به او جسارت داد تا بعدها به مضامین تلختر و اجتماعیتر بپردازد. رمانهایی چون «بازگشت بومی»، «شهردار کاستربریج»، «تس» و «جود گمنام» نقطهعطفی در ادبیات ویکتوریاییاند، زیرا در آنها نابرابری طبقاتی، فشارهای مذهبی، موقعیت زنان و بیعدالتیهای اخلاقی با واقعگراییای تلخ و قدرتمند کاویده میشود. بهویژه در «تس» و «جود»، هاردی انسانهایی نیکنیت را نشان میدهد که در برابر نیروهایی بزرگتر از خود ــاجتماعی، اقتصادی و گاه شبیه نوعی تقدیر طبیعیــ شکست میخورند؛ و بدینگونه رمانهایش را به تأملی عمیق دربارۀ آزادی، سرنوشت و فردیت بدل میکند.
