فلوریان ایلیس با مهارت تمام، چشم‌انداز سالی بی‌مانند را ترسیم می‌کند که سرآغاز دنیای معاصر ما است. در ادبیات و هنر و موسیقی مرزها چنان درنوردیده می‌شوند که گویی فردایی در کار نیست. پروست به دنبال زمان از دست رفته است، مالویچ یک مربع می‌کشد، بِن عاشق لاسکرـ‌شولر است، استراوینسکی پرستش بهار را جشن می‌گیرد، کیرشنر از کلان‌شهر چهره‌ای نو ترسیم می‌کند، کافکا و جویس و موزیل همزمان در یک روز در تری‌یِست کاپوچینو می‌نوشند. در مونیخ، نقاشی اتریشی به نام آدولف هیتلر نقاشی‌های کارت‌پستالی بی‌روحش از مناظر شهری را می‌فروشد. در سال ۱۹۱۳، آغاز و پایان، پیروزی و اندوه، در هم می‌آمیزند و همه چیز به هنر تبدیل می‌شود. زین پس، دیگر هیچ چیز مثل قبل نخواهد بود. فلوریان ایلیس با سبکی زیبا و طنزی ظریف، جادوی یکی از لحظات کلیدی تاریخ فرهنگ ما را به شکلی بی‌مانند زنده می‌کند.