هنر چگونه می‌تواند از درد و رنج‌های مشترک ما بکاهد و جهان ما را به جای بهتری برای زندگی کردن تبدیل کند؟ از طریق هنر چگونه می‌توان در سطح ملی اجتماع‌سازی کرد و «شبکۀ همبستگی اجتماعات محلی» پدید آورد؟ چه نوع هنری می‌تواند مسئولان و شهروندان را پیوسته در تعامل مثبت و سازنده با یکدیگر قرار دهد؟ چگونه می‌توان الگوهای ارتباطیِ فاسد و مستبدانه را با هنر دگرگون ساخت؟ با کدام شکل از هنر می‌توان به دموکراسی فرم «مشارکتی» داد و مسئولان را به نفع مردم فعال کرد؟ و از همه مهم‌تر، چگونه می‌توان این شکل خاص از هنر را از گزند تجاری‌سازی و انحصارگرایی رهانید، آن را دموکراتیزه کرد و ابزارهای خلق و تولید آن را به رایگان در اختیار عموم مردم نهاد تا خود شهروندان با آن اجتماع‌سازی و مشق دموکراسی کنند؟