ضدِ یادنامه

آزاد عندلیبی

ضدِ یادنامه

لابد در قفسهٔ کتابفروشی‌ها و کتابخانه‌ها جشن‌نامه‌ها و یادنامه‌ها و ارج‌نامه‌هایی دیده‌اید که آن‌قدر قطور هستند که جلد کالیکو/گالینگور لازم داشته باشند تا بتواند آن عطف چهارپنج‌سانتی را نگه دارد. عزا و بانگِ واویلا و اغراق از فنون صنعت «یادنامه» است که هم اجتماع و هم بازار ادبیات به خواننده و نویسنده حقنه می‌کند. در یادنامه قرار نیست با شهروندی مواجه شوید که در زمینه‌ای یا زمینه‌هایی کوشیده است و دستاوردهایی داشته است و خطاهایی کرده است و در یک کلام، زندگی کرده است. معمولاً از بای بسم‌الله تا تای تمّت یک‌دو جین جملهٔ تکراری خواهید یافت که در دُزهای گوناگون به رگ‌های متن‌های معمولاً طویل تزریق می‌شود. اصل نخست: هرچه دُز بالاتر، ارادت و اخلاص نویسنده بالاتر. از لوازم‌التحریر: نویسنده یا نویسندگان پابه‌سنّی که معمولاً جزو یادنامه‌نویسانند تقریظی در تجمیدِ قد و بالا و زحمت و مایهٔ یادنامه و یادنامه‌جمع‌کن می‌نویسند. به‌قولی، بازار خودش خودش را تنظیم می‌کند. ملاط لازم: مجموعه‌ای از مقالات صدی‌پنجاه پیشترمنتشرشده و مقالاتی فوری‌فوتی و چند مقالهٔ دیگر + مقالهٔ گردآورنده در هیئت مقدمه. تا پیش از گرانیِ کاغذ و جوهر بودند ناشرانی که انگار نذر سالانه داشتند که اِن عنوان یادنامه هوا کنند. بخشی از تیراژ را ارشاد می‌خرید، بخشی را خودِ نویسندگان و فک‌وفامیل و بخشی را بستگان و خویشاوندان مرحوم مغفور و تعدادی را هم علاقه‌مندانِ زنده‌یاد و یادنامه‌نویس‌ها. تناسب نسبی عرضه و تقاضا به‌نیروی کاغذ ارزانِ سهمیه‌ای. این صنعت به‌هرحال به حیاتش ادامه می‌دهد و اینجا و آنجا در قفسه‌ها به یادنامه‌ها برخواهیم خورد، دست‌کم تا زمانی که در مجلّات فرهنگیْ بخش «یاد درگذشتگان» صفحه سیاه می‌کند.

«من بامدام سرانجام» از شماری از این قواعد سرپیچی کرده است: بخشی از مقالات در نقد شاملوست، بخشی در تحلیل آثارش. جوخهٔ تقریظ‌نویس ندارد. سهم ارشاد ندارد. عمدهٔ مقالاتش اول‌بار در همین کتاب آمده است. گردآورنده خود از محققان آثار و آراء شاملوست. به همین دلیل دانسته که سراغ چهره‌ای رفته است که خیلی در چارچوب صنعت یادنامه نمی‌گنجد و چنان یادنامه‌هایی بر هیبتش زار می‌زند. مهم‌ترین نقدها بر آثار و کارهای شاملو در این کتاب جمع است. تعدادی از رفقایش از روزگاری که از سر گذرانده‌اند نوشته‌اند و یک‌دو تن هم حرص و هراس سال‌ها را در چند صفحه چکانده‌اند. اینها یک «ضد یادنامه» ساخته است در سنّت و صنعت نشر، کم‌سابقه.

آزاد عندلیبی

دربارۀ تجدد، سیاست، فرهنگ

کتاب «دربارۀ تجدد، سیاست، فرهنگ» نوشته‌ی عباس میلانی، یک اثر تحلیلی و بینش‌بخش است که به بررسی تعامل و تنیدگی میان تجدد، سیاست و فرهنگ می‌پردازد، با تمرکز خاص بر تجربه‌ی تجدد در ایران. این....

جنون به مثابه تجربه‌ای انسانی

کتاب «مغاک جنون» مجموعه‌ای از تأملات بالینی و فلسفی جرج اتوود است که بر پایه‌ی نزدیک به پنج دهه تجربه‌ی روان‌درمانی با بیماران دچار اختلالات شدید روانی نوشته شده است. اتوود در این کتاب با....

زندگی بدون درد امکان‌پذیر نیست

کتاب «فلسفه درد» اثر یوهان وتلسن، فیلسوف نروژی، تلاشی است برای درک و فهم پدیده جهان‌شمول و در عین حال عمیقاً شخصی درد. وتلسن با نگاهی چندوجهی و با بهره‌گیری از آرای فلاسفه، جامعه‌شناسان، روانشناسان....

آخرین بازی

«استاد» روایتی از یک بازی طولانی گو در سال 1938 بین استاد محترم آن شوسایی و بازیکنی جوان به نام اوتاکه است.‌ این مسابقه تقریباً شش ماه به طول انجامید و آخرین مسابقه‌ی شوسایی در....
سبد خرید