ویلهلم ینسن نویسنده و شاعر آلمانی قرن نوزدهم بود که بیشتر به‌خاطر رمان‌ها و داستان‌های روان‌شناختی و خیال‌بافانه‌اش شناخته می‌شود. او در سال ۱۸۳۷ متولد شد و بخش مهمی از فعالیت ادبی خود را صرف نوشتن آثاری کرد که در مرز میان واقعیت، حافظه، رؤیا و ناخودآگاه حرکت می‌کنند. هرچند ینسن در زمان خود نویسنده‌ای پرکار و شناخته‌شده بود، اما شهرت ماندگارش بیش از هر چیز به‌دلیل تأثیری است که آثارش بر روان‌کاوی و ادبیات مدرن گذاشت. داستان‌های او معمولاً فضایی رازآلود، درون‌گرا و روانی دارند و شخصیت‌هایش اغلب با وسواس، خاطره، میل و بحران هویت درگیر هستند. آثار ویلهلم ینسن از نظر فضای ذهنی و روان‌شناختی اهمیت زیادی دارند و بسیاری از منتقدان او را از نویسندگانی می‌دانند که به‌نوعی زمینه را برای ادبیات مدرن اروپایی فراهم کردند. مشهورترین نمونه این توجه، علاقه زیگموند فروید به آثار اوست؛ فروید حتی یکی از داستان‌های ینسن را به‌عنوان نمونه‌ای مهم برای تحلیل روان‌کاوانه بررسی کرد. در نوشته‌های ینسن، واقعیت همیشه پایدار و قطعی نیست و مرز میان خیال، خاطره و تجربه مدام جابه‌جا می‌شود. همین ویژگی باعث شده آثار او همچنان برای علاقه‌مندان ادبیات روان‌شناختی، گوتیک و فلسفی جذاب باقی بمانند.