هانری برگسون فیلسوف برجستۀ فرانسوی اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود که بیشتر به خاطر اندیشه‌هایش دربارۀ زمان، آگاهی، خلاقیت و شهود شناخته می‌شود. او معتقد بود واقعیت و زندگی را نمی‌توان فقط با منطق خشک و تحلیل علمی فهمید، زیرا بخش مهمی از تجربۀ انسانی سیال، زنده و در حال تغییر است. برگسون میان «زمانِ واقعیِ زیسته» و زمانِ مکانیکیِ ساعت تفاوت می‌گذاشت و می‌گفت انسان زمان را درونی و پیوسته تجربه می‌کند، نه به‌صورت لحظه‌های جدا از هم. او همچنین مفهوم «جهش حیاتی» را مطرح کرد؛ این ایده که حیات نیرویی خلاق و پویاست که مدام شکل‌های تازه‌ای از زندگی و آگاهی ایجاد می‌کند. فلسفه برگسون تأثیر زیادی بر ادبیات، روان‌شناسی، هنر و فلسفه معاصر گذاشت و او در سال ۱۹۲۷ جایزه نوبل ادبیات را نیز دریافت کرد.