لوئیجی پیراندلو نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس و داستان‌کوتاه‌نویس ایتالیایی بود که از مهم‌ترین چهره‌های ادبیات و تئاتر مدرن قرن بیستم به‌شمار می‌رود. او در سال ۱۸۶۷ متولد شد و در سال ۱۹۳۴ جایزۀ نوبل ادبیات را دریافت کرد. پیراندلو در آثارش به مسئلۀ هویت، حقیقت، جنون، نقش‌های اجتماعی و شکاف میان واقعیت و تصور انسان از خود می‌پرداخت. مشهورترین اثر او «شش شخصیت در جست‌وجوی نویسنده» است؛ نمایشی که ساختار سنتی تئاتر را دگرگون کرد و تأثیر عمیقی بر تئاتر مدرن اروپا گذاشت.
جهان آثار پیراندلو سرشار از بی‌ثباتی و تردید است؛ شخصیت‌های او اغلب نمی‌دانند واقعاً چه کسی هستند و حقیقت را امری متغیر و وابسته به نگاه دیگران می‌بینند. او با ترکیب طنز تلخ، فلسفه و بازی‌های روایی، انسانی را تصویر می‌کند که پشت نقاب‌های اجتماعی گرفتار شده است. منتقدان، پیراندلو را یکی از پیشگامان ادبیات مدرن، تئاتر ابزورد و روایت روان‌شناختی می‌دانند و تأثیر او را بر نویسندگانی مانند بکت، یونسکو و کافکا بسیار مهم ارزیابی کرده‌اند. آثار او هنوز هم از مهم‌ترین نمونه‌های ادبیات فلسفی و مدرن اروپا محسوب می‌شوند.