فریدون آدمیت تاریخ‌نگار و پژوهشگر برجستۀ ایرانی بود که بیشتر با مطالعاتش دربارۀ تاریخ قاجار، اندیشۀ مشروطه و جریان‌های فکری ایران جدید شناخته می‌شود. کتاب «ایران و همسایگانش» در اصل پژوهش دانشگاهی او در حوزۀ تاریخ دیپلماسی است و روابط ایران با بریتانیا، عثمانی و روسیه را در دوره‌ای حساس پس از جنگ‌های ایران و روس بررسی می‌کند. این اثر نشان می‌دهد که ایران در آغاز قرن نوزدهم چگونه میان فشار قدرت‌های بزرگ، ضعف ساختار دولت قاجار و تلاش برای حفظ استقلال سیاسی گرفتار شده بود. آدمیت در تاریخ‌نگاری خود به نقش اندیشه، سیاست، دیپلماسی و کنش افراد توجه ویژه داشت و می‌کوشید تاریخ ایران را با نگاهی تحلیلی، انتقادی و مبتنی بر سند توضیح دهد. اهمیت او در این است که تاریخ را فقط روایت رویدادها نمی‌دید، بلکه آن را میدان شکل‌گیری فکر، قدرت و بحران‌های جامعۀ ایرانی می‌دانست.