شرحی موجز و در عین حال فراگیر از حیات فکری زیگموند فروید، از آغاز تجارب بالینی او در وین دههٔ ۱۸۸۰ تا سال‌های پایانی زندگی‌اش در دههٔ ۱۹۳۰ در لندن. این نگاه گاهشمارانه به‌وضوح نشان می‌دهد که چگونه آرای فروید پیوسته غنا یافتند و در قالبی درمانگرانه ریخته شدند. از آنجا که رهیافت‌های او، شامل مفاهیمی مانند عقدهٔ ادیپ و تأویل رؤیا، همچنان بر بسیاری از رشته‌های دانش اثرگذارند، این درآمد گیرا و خواندنی هم به کار اهلِ فن می‌آید و هم برای هر علاقه‌مند به روانکاوی و تاریخ اندیشه جذاب است. آنچه فروید در جایگاه یکی از نوآورترین و انقلابی‌ترین چهره‌های قرون نوزدهم و بیستم، به تاریخ اندیشه افزود، به‌رغم مناقشات و انتقادات، هنوز زنده و پویا است.

خاموش بودیم. چشم گشودیم و خود را در این گوشهٔ کیهان یافتیم. ضروری‌ست که کیستی خود و چیستی جهانی را که در آن زندگی می‌کنیم، فهم کنیم. مهم است که بدانیم چگونه زندگی کنیم و چگونه با مرگ مواجه شویم.

عقل در این مسیر دور و دراز راهبر ما بوده است، اما معما همچنان باقی‌ست. به‌نظر می‌رسد آنگاه که سرگشتگی بر ذهن و حواس ما چیره می‌شود، ایمان دلیلی موجّه می‌یابد، اما ایمان دانش نیست. و آیا دانش کافی است؟

براین مگی در پرسش‌های اولین و آخرین به‌طریقی برانگیزاننده و مستدل اعلام می‌کند که راهی نیست و ما به هیچ روی نمی‌توانیم چیستی خود را درک کنیم و پاسخی قطعی به پرسش‌های بزرگ بدهیم. او بر آن است که با نظر کردن به معمای هستی می‌توانیم یا شاید بتوانیم به زندگی خود غنای بیشتری ببخشیم و درکمان را از مخمصۀ بشری دگرگون کنیم. تفاوت عظیم است: در روز گم شدن یا در تاریکی گم شدن؟

این اثر عالمانه و مرجع مفید همان چیزی است که از متنی مقدماتی انتظار می‌رود.

ــ نشریه بین‌المللی روان‌کاوی

جنبش روان‌کاوی در یک‌صد سال اخیر گسترش یافته و از بسیاری جهات دگرگون شده است. درآمدی نو بر روان‌کاوی سهم مکاتب مختلف را بررسی می‌کند و تشابهات و اختلافات میان فرویدی‌های معاصر، اندیشمندان مستقل، کلاینی‌ها، نظریهٔ روابط موضوعی، نظریهٔ بین‌شخصی، روان‌شناسی خود و روان‌کاوی لاکانی را شرح می‌دهد. نویسندگان به پرسش‌های بنیادین دربارهٔ تأثیر روان‌کاوی در روان‌پزشکی می‌پردازند، و نگاهی نیز به آینده دارند.

این کتاب انباشته از ارجاعات متعدد و مثال‌های بالینی روشنگر است و از این رو برای دانشجویان و متخصصان روان‌پزشکی، روان‌شناسی، مددکاری اجتماعی و خدمات مرتبط با سلامت روان نیز مرجعی ممتاز و کارآمد است.

شخصیت‌های رمان‌های داستایفسکی با گذشت زمان از ما دور نمی‌شوند؛ پیر نمی‌شوند، به قلمرو اثیری الهگان هنر کوچ نمی‌کنند… آنها در شب‌های بیخوابی و تاریک بر در می‌کوبند، به بالینمان می‌آیند و ما را به گفتگوهای پرتشویش می‌کشانند.

با هر تپش قلبمان داستایفسکی به ما می‌گوید: «آری، می‌دانم؛ و بیش از آن هم می‌دانم، و چیزهای دیگری هم جز آن می‌دانم.» او با نگاه خیرۀ نافذ و مرموزش همواره در برابر ما می‌ایستد، این راهنمای هشیار و تیزبین روح ما، و همزمان هم ما را هدایت می‌کند هم می‌پایدمان.